Ślady (2004)

Ślady (2004)

Przemierzam szarość chodników. Przedzieram się przez zgiełk ulic i wypatruję czegoś, czego nie widać… śladów. „Ślady” są nawiązaniem do wędrówki człowieka przez codzienność. Pokazuję ślad, który zacierany przez czas staje się zazwyczaj niewidoczny i nieuchwytny. Staram się zatrzymać pewną konkretną chwilę. Powstrzymać proces przemijania. Uwiecznić moment, który w krótkim czasie uległby destrukcji lub przemianie.

Struktura pracy „ślady” opiera się na zasadzie swoistej mozaiki. Sugeruje połączenie wielu fragmentów chodnikowych, betonowych płyt, w których ulotny ślad zdaje się być odciśnięty na stałe, zastygły niczym w gipsowej masie. „ślady” łączą w sobie elementy harmonii i chaosu. Konfrontują ze sobą stałość i zmienność. Fragmenty odciśniętych butów i kół rowerowych przenikają się tworząc rodzaj mapy. W naszej percepcji ślad buta przestaje być anonimowy. Staje się konkretnym, zamierzonym znakiem, który w zestawieniu z innymi odgrywa pewną nadaną sobie rolę. Zależy mi na wzbudzeniu poczucia przynależności każdego ze śladów, co doprowadzi do zniwelowania ich anonimowości. Uzupełnienie pracy stanowi film, który ślad ujmuje już nie jako swego rodzaju symbol i znak graficzny, lecz poszerza to znaczenie, włączając w jego zakres uliczne graffiti,znaki na jezdni, czy tory kolejowe. Film nawiązuje również do procesu tworzenia. Pokazuje powstawanie śladu, który jednak w tym wypadku pozostaje nieuchwytny dla naszego oka.


Autor: Paulina Tumiel

Współpraca:

Technika:Instalacja

Wystawa: indywidualna,

Miejsce: Warszawa (Galeria XXI )

Rok: 2004